و چه روياهايي !

که تبه گشت و گذشت .

و چه پيوند صميميتها ،

که به آساني يک رشته گسست

 چه اميدي ، چه اميد؟

چه نهالي که نشاندم من و بي بر گرديد .

دل من مي سوزد ،

که قناريها را پر بستند .

که پر پاک پرستوها  را بشکستند.

و کبوترها را

 - آه ، کبوترها را...

و چه اميد عظيمي به عبث انجاميد .

¨              

در ميان من و تو فاصله هاست .

 گاه مي انديشم، 

-         مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري  !

تو توانايي بخشش داري.

دستهاي تو توانايي آن را دارد؛

-         که مرا ،

زندگاني بخشد

چشمهاي تو به من مي بخشد

شور عشق و مستي

و تو چون مصرع شعري زيبا ،

سطر برجسته اي از زندگي من هستي.

                                                                            – حميد مصدق—