™   جادوي بي اثر   ˜

پر كن پياله را

كين آب آتشين،

ديريست ره به حال خرابم نمي برد!

اين جامها كه در پي هم مي شود تهي

درياي آتش است كه ريزم به كام خويش،

گرداب مي ربايد و آبم نمي برد!

من با سمند سركش وجادويي شراب 

تا بي كران عالم پندار رفته ام

تا دشت پر ستاره ي انديشه هاي گرم

تا مرز ناشناخته ي مرگ وزندگي

تا كوچه باغ خاطره هاي گريز پا ،

تا شهر يادها ...

ديگر شراب هم

جز تا كنار بستر خوابم نمي برد

هان اي عقاب عشق

از اوج قله هاي مه آلود دور دست

پرواز كن به دشت غم انگيز عمر من

آنجا ببر مرا كه شرابم نمي برد

آن بي ستاره ام كه عقابم نمي برد

در راه زندگي ،

با اين همه تلاش و تمنا و تشنگي،

با اين كه ناله مي كشم از دل كه آب...آب!

ديگر فريب هم به سرابم نمي برد

پركن پياله را...

                                             فريدون مشيري